Marilou

Zo. Allemachtig.
Dat was een enorme turbo-excursie.
In drie dagen heb ik meer musea gezien dan ik de afgelopen drie jaar gedaan heb. Daarnaast denk ik dat het aantal kilometers dat we gelopen hebben door Antwerpen en Brussel, net zoveel is als de heenreis of terug reis. Met andere woorden, we hadden naar huis kunnen lopen. Maar dat doet niemand. Zelfs het laatste stukje vanuit het cafe naar het station was al te veel. Gelukkig hebben ze in belgie ook pap gegeten van het openbaar  vervoer.

Van brussel hebben we eigenlijk niet veel meer gezien dan de kathedraal, musea en de bouwputten. Vooral het station. Daar hangt de electiciteit opgebonden met een stukje plastic. Daarnaast word je er doodgegooid met bedelaars en sta je toch bijna te huilen als er een meisje van zes naar je toe komt met een verrot frisdankbekertje. Daarnaast snapte niemand je achter de toonbank als je een broodje falafel komt halen. Want engels spreekt niemand. Alleen frans valt te spreken. Maar op zo’n moment kom je ook niet verder dan pain. En dan sta je je nog af te vragen of het le of la is. Maargoed. Vervolgens sta je wel met het grootste broodje dat je ooit voor drie euro vijftig hebt gekregen.

Goed. Antwerpen dan. Antwerpen was een stuk aangenamer. Al was het lastig een cafe te vinden waar gerookt kon worden. Tot ongenoegen is zes juli daar al ingegaan (lees rookverbod) . Maar de mensen waren vriendelijk. Ze wijzen je de weg zonder dat je er naar vraagt. Ze brengen je naar een plek waar je kunt eten, als je eruit ziet of je honger hebt. En bij het spotten van meerdere orthodoxe joodse mannen, met echte pijpenkrullen! sta je te springen dat er daar weer eentje gaat. Het begon allemaal de eerste avond toen we een auto langs zagen rijden die hutje mutje zat met zwarte hoeden en mooi gekamde baarden. Op de een of andere manier vind ik ze er heel tof uit zien. Ze hebben iets geheimzinnigs. Ze zeggen niks, zien eruit alsof ze zijn blijven hangen in de vorige eeuw maar ze scheuren wel door de straten van antwerpen. Antwerpen is trouwens best klein. Daar kom je achter als je alle kroegen gaat opzoeken waarvan de beschrijving je aansprak. Teleurgesteld word je dan wel want de helft van alle cafe’s is dan donker en dicht, verafgelegen of afgeladen met stamgasten die in het vlaams filosofische gesprekken voeren. Maar voor zulke gesprekken heb je genoeg aan Silben en Ellen die in een samba cafe de zin van het leven proberen te achterhalen. Daarnaast hebben we teveel discussies gehad over hoe erg we het met elkaar eens waren. Maar we hebben het in ieder geval naar onze zin gehad. We hebben lekker gegeten en lekker gedronken.  Lekker geslapen is wel iets anders als je op een kamer ligt met acht meisjes waarvan er twee om zes uur ’s chtens met veel kabaal gaan douchen. Maar ik heb al mijn spullen nog, ik leef nog, ik heb driehonderd schilderijen gezien met een afbeelding van jezus. Ik weet nu dat hij op zijn rechterzij een snee heeft. Dat maria niet altijd een mooie vrouw is. En dat engeltjes dik zijn.

Lieve Kitty 

Ik ben dit jaar gewoon het eierezoeken misgelopen. Maar gelukkig ben vind ik het niet erg. Wat ik wel erg vind is dat ik geen chocoladepaashaas van opa heb gekregen dit jaar. Misschien had ik beter mn best moeten doen op school.
Ik vind het wel leuk dat jezus voor de zoveelste keer op staat uit zijn graf. Leuker is natuurlijk dat wij daarom dagen vrij hebben. Dat is natuurlijk heel subtiel. Voor alle dingen die je wilt kun je iets regelen, zolang je het maar heilig verklaard.
Bij deze wil ik dan ook graag de broodjes van vanacht heilig verklaren. Al heb ik wel het vermoeden dat ze al zijn. En als je niet snapt dat dat komt omdat ze zo lekker zijn, dan ga ik je dat niet uitleggen. Er zijn veel overeenkomsten met mensen en god. Want god houd vast ook van lekker eten. Alleen snap ik dan het concept van preischotel niet.
Maar dat zal wel weer te maken hebben met het feit dat je geen leuke dingen hebt zonder stomme dingen. En geen stomme dingen zonder leuke dingen. Toch probeer ik wel altijd zonder stomme dingen te leven. Maar ik gooide gister een drankje om van vijf euro…, zeg maar niks. Ik heb vanochtend nog wel villa achterwerk gemist. Sorry. Ik lag nog te slapen. Nu ga ik trouwens ook richting bed. Ik word een beetje misselijk van vermoeidheid. Maar om zorgeloos verslaafd in slaap te vallen ga ik eerst nog het legendarische kinderdodende kikkerspel spelen.

doei 

Dat ik weet, dat jij weet, dat we allemaal weten dat we niet altijd denken aan iedereen die we niet kennen. Dat we niet altijd denken aan andere levens. Dat het absurd is (absurd), dat we allemaal precies hetzelfde willen. Precies dezelfde vragen stellen over de dingen die we niet weten, en dat we allemaal geen antwoord krijgen.

Dat iedereen filosofeert, maar nooit iemand echt achter feiten kwam. Dat het hebben van een denkvermogen eveneens absurd is. En absurder nog je te realiseren dat je een denkvermogen hebt.

Alles draait erop. Je denkvermogen regeert niet alleen je werkende lichaam, maar ook je gevoel en daarbij de hele loop van je leven.
Het maakt uiteindelijk toch de keuzes. Hakt toch de knopen door. Soms doet het misschien iets wat jij niet wilt. Maar dat kan waarschijnlijk ook weer niet, wanneer je denkt dat jij zelf je denkvermogen bent. En dat dat niet los van elkaar gezien mag of kan worden

Absurd is om te denken hoe je leven door keuzes aan elkaar hangt. Onbewuste keuzes en toevallige bijkomstigheden. Waar was je terecht gekomen  en wat was er van van je geworden als je ook maar iets anders had gedaan dan dat je het gedaan hebt. Wat maakte jou kiezen, wat jij gekozen hebt?
En waarom zijn keuzes vaker lastig dan makkelijk, als ze al eeuwen door miljoenen mensen worden gemaakt. Konden we daar niet in evalueren? Of hebben we dat ook gedaan. Is daarom het leven nu anders, dan dat mijn opa vertelt. Zijn daarom de mogelijkheden veel groter. Is de wereld daarom zo verandert. Althans, de wereld, is hier Europa. In de Derde Wereld staat altijd nog de tijd stil.
Absurd genoeg hoe de wereld in meerdere werelden verdeeld is. En dat de ene wereld vrijwel niks te maken heeft met de ander. Maar het altijd op hetzelfde neerkomt en alle werelden op elkaar lijken. Absurd genoeg dat je stomweg geluk hebt,  dat je hier geboren bent.

Soms vind ik het leven veel te ingewikkeld. Soms vind ik het veel te vermoeiend overal maar over te moeten nadenken. Soms vind ik het leven veel te veelzijdig om te kiezen. Soms vind ik het leven veel te frustrerend. Soms vind ik mensen veel te angstaanjagend. Als ik een eekhoorn was geweest, was mijn leven veel eenvoudiger geweest.

Welke eekhoorn zou er namelijk nadenken over wat voor baan hij zou willen hebben, wat voor kleding hij zou willen dragen. Wat voor hobby hij zou willen hobben… Wanneer zou een eekhoorn nou hoeven nadenken over of hij wel naar school wilt vandaag of niet. Geen enkele eekhoorn zal dat doen. Was ik maar een eentje. Dan hoefde ik alleen maar een huis te hebben en een gezinnetje. Ik zou alleen maar voor mijn leven hoeven te vechten. Ik had me alleen hoeven te verstoppen voor de winter. Ik had me alleen maar druk hoeven te maken over waar ik mijn eikeltjes had begraven. En ik zou genieten van het bos. Ik zou me ergeren aan de mensen. Ik zou doodsbang zijn voor de mensen. Ik zou het in mijn broek doen voor de mensen. Ook al ik had geen broek aangehad. Ik had niet kunnen tekenen, ik zou niet kunnen dansen, ik zou nog nooit een woord hebben gelezen, ik zou niet kunnen schrijven. Misschien had ik dan als eekhoorn wel gezegd, was ik maar een mens…zo eentje die rechtop loopt.